15-12-16

Buiten gebeurt het !

Waar vind je natuur tussen beton en de lege bierblikjes? Neem je af en toe het heft in handen en breng je zelf wat natuur op het canvas?

Het bloggen ben ik wat ontgroeid. Gebrek aan tijd in combinatie met de zin om alsmaar achter het scherm te kruipen in dit digitale tijdperk? Of lonken andere uitdagingen? 

 

Facebook

 

 

29-05-15

FUTUUR NATUUR

Wij zijn natuur. Toch doen we moeder aarde geweld aan. Dit terwijl iedereen op de hoogte is  van de klimaatsverandering en  het biodiversiteitsverlies waarmee we kampen. Hoe gaan we hier verder mee om in de toekomst?

Een 25-tal kunstenaars en vrijwilligers buigen zich over natuur en toekomst in ruime zin. FUTUUR.NATUUR is een cultuur in de natuur project van Natuurpunt Ham.

Van oorsprong behoren wij niet alleen tot de aarde, zoals fauna en flora dat doen, ook hebben wij doorheen de eeuwen gretig gebruik gemaakt van de aarde en de natuur als inspiratiebron van artistieke uiting.

De relatie natuur en cultuur uit zich in harmonieus geplaatste werken en kan je weldra vinden langs de FUTUUR.NATUUR wandelroute in het natuurgebied Veldhovenheide en rond de Oude Pastorie te Oostham. Op zondag 21 juni wordt de tentoonstelling in openlucht en de nieuwe wandelroute feestelijk geopend. 

 

bijenhotel.jpg

 

08:28 Gepost door Silvia Dubois in Levenswandel, Natuur, Ontspanning | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook

26-03-15

Zoem zoem

 Het ontwerp van het bijenhotel dat weldra in Ham geplaatst zal worden, krijgt stilaan zijn vaste vorm !

bijenhotel2.jpg

De grote reus steekt zijn armen hoog in de lucht, een knipoog naar het verleden, naar de oude molen, die zich vroeger op de locatie waar het bijenhotel gebouwd zal worden, zich bevond.

Iedereen is druk met het verzamelen van materialen. Concreet zijn we nog op zoek naar een 6-tal houten fruitkistjes voor de benen van de reus, een aantal houten wijnkistjes voor de armen en hardhouten stammetjes met een diameter van ongeveer 15 cm om enkele vakjes op te vullen. We denken dan vooral aan eik, kastanje, hazelaar, beuk en es. Kan je ons hieraan helpen, laat dan zeker wat van je horen!

BASIS_BIJENHOTEL4.jpg

Wil je zelf je tuin wat bij-vriendelijker maken, kijk dan zeker eens op de website 'wild van Bijen', hier vind je tal van tips en nuttige info:  wat kan ik zelf doen?

08:29 Gepost door Silvia Dubois in ecologie, Fauna, Natuur, ontwerp | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook

30-11-14

Het Vinne

Wandelen over knuppelpaden, die rakelings over het water slingeren en luisteren naar het gekwetter van een troep spreeuwen. Tijdens een wandeling rond het meer word je ondergedompeld in verschillende habitats.  Het lijkt wel of de tijd hier is blijven stil staan. Een blik op het verleden onthult echter iets wat we misschien niet meteen hadden verwacht ...

vinne, vinnemeer

Het Vinne heeft een lange geschiedenis achter de rug. Door een samenspel van klimaat, weersomstandigheden en bodemgesteldheid werd  op het einde van het Weichseliaan een komvormige laagte uitgeschuurd in het Vinne. Er vormde zich een moeras waarin zich vanaf het preboreaal een turflaag afzette vanuit  de Vinbeek. Een circa 100 ha groot meer vormde het verzamelpunt  van neerslagwater, grondwater en oppervlaktewater.

Tijdens de middeleeuwen transformeerde het meer tot een turfkuil, waarbij inkomsten werden gegenereerd uit turfwinning.  Toen het gebied in 1841 eigendom van de familie Goossens en daarna van de commissaris Dhr. Henri de Pitteurs werd, onderging het meer een ware transformatie; de Vinnebeek  en de Sint-Odolphusbeek werden in een ringgracht rondom het gebied gelegd en het meer moest plaatsmaken voor een nieuwe bestemming. Na drie jaar droogpompen was ongeveer 100 ha volledig drooggelegd zodat akkerbouw en veeteelt mogelijk werden.

In 1930 kocht de Union Allumetière het Vinne, waarna een nieuwe metamorfose van start ging. De meerbodem werd beplant met canadapopulieren voor de productie van lucifers. Omstreeks 1949 ging men van start met het aanplanten.

In 1974 koopt de provincie Vlaams Brabant het gebied. Door een aantal ingrijpende maatregelen die de natuurontwikkeling stimuleerden werd  gesleuteld aan  de natuurwaarde van het gebied. Eén van de belangrijkste doelstellingen, was een natuurlijke waterhuishouding. Na meer dan  150 jaar overtollig water uit het meer weg  te pompen, werden de pompen stilgelegd zodat  de vinnelaagte zich opnieuw kon vullen met regen-  en grondwater. Dit betekende voor het Vinne dat  er opnieuw een open waterplas werd  gevormd, welke weliswaar nog steeds in verbinding staat met de pompen, vermits deze het gewenste waterniveau op peil houden.

het vinne, vinnemeer

06-11-14

dwalen in het duister

Terwijl ik naar de wolken kijk en de grillige wind voel, maak ik me de bedenking dat ik balanceer op de rand van de schemerzone, ergens tussen oneindig en de grens waar de horizon halt schijnt te houden. Elke plekje heeft haar eigen, unieke verhaal. Het landschap en de eigenheid van een gebied zijn levende, oneindige bronnen van energie en bezieling. De bomen wuiven zachtjes fluisterend naar de wind.De wolken zijn in beweging en vormen op dit ogenblik een kil en grauw decor. Ze houden de sterren, kleur en zon voor me verborgen.

Ik wandel verder en laat me door mijn zintuigen leiden. In mijn hoofd is het rumoerig.  De prachtige structuren roepen enkele beelden op die we te pas en te onpas zien verschijnen.  Uitgestrekte, idyllische landschappen worden voortduren economisch gebruikt in allerhande reclameboodschappen. Een blinkende wagen glijdt zachtjes ogend over desolate, kronkelende paden. Door het lelijke vervuilend stukje blik te omringen met een flinke dosis natuurpracht, slaagt men er blijkbaar toch in om de verkoopscijfers de hoogte in te jagen.

Hieruit kunnen we concluderen dat in elk van ons een oerverlangen schuilt, een diepe drang naar de puurheid van de natuur. Vind je het dan vreemd dat ik niet kan snappen hoe er de afgelopen decennia met natuur omgegaan werd? Hoe kan een landschap zo versnipperd raken, dat elke vorm van samenhang haast verloren lijkt?

 

aards effect.jpg

landschap, ons meest kwetsbaar kapitaal

 

15:55 Gepost door Silvia Dubois in Landschap, Levenswandel, Natuur | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook

01-08-14

Vlinder mee!

Als kleine meid bracht ik heel wat tijd buiten door. We voetbalden op straat, speelden ‘pottekestamp’ en dikke Berta. Het bos bleek de plek bij uitstek om kampen te bouwen en het glooiend weiland verleende zich als 4-seizoens speelplek. Tijdens de winter fantastisch om te sleeën en gedurende de warme zomermaanden een heerlijk oord waar we volledig konden verdwijnen.

Wanneer we met ons dekentje het weiland in trokken, luisterden we zorgeloos naar vogels en kikkers. We liepen doorheen het weiland talrijke fladderende vlinders achterna. Wist ik veel dat een aantal van deze vlindersoorten zouden verdwijnen. Wist ik veel dat de natuur om ons heen niet altijd dezelfde zou blijven.

Atalanta.jpg

In onze straat maait de stad met regelmaat de grasstroken die zich voor de woonpercelen bevinden. Waarom toch, vraag ik me de hele tijd af? Waarom moet alles er zo gemillimeterd bij liggen? Waarom mogen kleine mini stukjes groen zich niet een beetje meer spontaan ontwikkelen?

Nostalgisch vertellen we honderduit over onze jeugdherinneringen. Waarschijnlijk een teken dat we  oud aan het worden zijn. Laat ons in dat geval maar hopen dat we heel erg oud mogen worden ... ! Ondertussen dragen we zorg voor onze vrolijk fladderende vriendjes. Naast tal van waardplanten, komen ze elke dag op de overvloed aan nectar in ons tuintje af.

Dit weekend is het vlinderweekend. Je kan natuurpunt helpen om zoveel mogelijk gegevens te verzamelen door een half uurtje, het maximale aantal van dezelfde soort dat je op één moment ziet, te tellen.  Tuinen gaan een steeds grotere rol spelen in onze steden. In onze straat spot je op straat geen vlinders. Het weiland uit mijn jeugd is ondertussen reeds lang uit beeld verdwenen.

tuinvlinderpagina.jpg

http://www.vlindermee.be/

18:45 Gepost door Silvia Dubois in Fauna, Natuur | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook

20-02-14

Landschap in beweging

Het landschap; een intiem, donker of romantisch decor? Beelden van bossen, valleien, hoge bergvlakten, en natuurgebieden verschijnen spontaan op mijn netvlies. Net als sneeuwvlokken, regen en zon.

Februari, misschien wel de somberste maand van het jaar. Ook al wintert het dit jaar niet echt, de wereld om ons heen blijft er wat triest en desolaat uitzien. De zonnestralen van de laagstaande winterzon schijnen door de kale takken en zorgen voor langgerekte schaduw. De bomen wuiven zachtjes fluisterend naar de wind, hun bast is in alle glorie zichtbaar en tijdens deze grauwe maand op zijn mooist. Afgerijpt hout vertoont de mooiste structuren en allerlei korstmossen tonen hun doorleefd karakter.

Het leven buiten verlangt naar de lente. Zelf geniet ik van details en van de stilte die de laatste winterdagen vaak met zich mee brengen. Buiten zijn - het traag en werkelijk beleven van de ongedwongen schoonheid - maakt gelukkig. Vooral ’s morgens, wanneer de dag langzaam ontwaakt, als de ochtendzon het landschap met een zacht licht omfloerst. Maar ook tijdens de beweeglijkheid van de dag, zelfs te midden van een stortbui waarbij smalle watersporen zich brutaal aftekenen.

Wanneer ik vandaag over het landschap nadenk, is het liefde op zijn grimmigst. Landschap is een blik op oneindig, tot waar de horizon halt houdt en weer terug. Een schemerzone, veel ruimer dan enkel natuur en de natuurlijk ogende panorama’s. Verder dan pittoreske kleine dorpjes en donkere steden met hun harde, stenige massa.

 

Hoe er met ons landschap omgegaan wordt, baart me echter steeds grotere zorgen. Op de buis en in media wordt het feit dat we onze planeet aan het vergiftigen zijn gelukkig al wat vaker aangekaart. Voor velen is het een beetje de ver van hun bed show. Anderen willen het dan weer niet snappen of geloven. Net als een struisvogel, steken ze liever de kop in het zand. En wat met diegenen die in de mogelijkheid zijn om écht wat te veranderen, zowel op korte als op langere termijn? Als je het mij vraagt is het hoog tijd om op te staan ...

 

P1070638.JPG

 

09:18 Gepost door Silvia Dubois in Landschap, Natuur | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook

29-12-13

Groene grasmaaiers in de Velpevallei

In 1999 werd de Velpebeek opnieuw ingericht volgens haar oorspronkelijk patroon met meanders. Om verruiging tegen te gaan, wordt het wachtbekken (80 ha) begraasd door Ijslandpaarden en Schotse hooglandrunderen, wat voor een zeer afwisselende vegetatie zorgt. Je wandelt doorheen loofbos en natte hooilanden, langs kleine landschapselementen zoals poelen, houtkanten en sloten. Laarzen zijn bij tijden natuurlijk onontbeerlijk.

Aards paradijs 4.jpg

Ook in de Maasvallei tref je her en der deze prachtige grazers aan, weliswaar in een totaal ander landschap. Zo zien je maar weer dat we, om het vakantiegevoel te ervaren, niet altijd ver weg hoeven te gaan. Dicht bij huis valt immers heel wat te beleven!

 

07:51 Gepost door Silvia Dubois in Levenswandel, Natuur | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook

03-11-13

waar Demer en Dijle elkaar treffen

Over de Demerdijk langs de valleien van meanderende Demer en Dijle,  doorheen pittoreske dorpjes met hun kleine oude dorpskernen, dwars door de akkers, bosjes en kleine trage wegjes, welke zich vaak verschuilen achter de aaneengesloten tuinen.

 

Een wandeling om heerlijk uit te waaien, iets meer dan 11 km, doorheen een landschap, dat nog heel wat ingrediënten van het oorspronkelijke oude rivierenlandschap bevat. Dijken, verlandde verlaten meanders, hagen en houtkanten, waterrijke hooi- en graasweiden, heel wat kleur en vooral veel rust, op plekjes waar je het vaak niet verwacht.

 

De gemeente Rotselaar haalde de oude benamingen van lang vergeten veldwegen van onder het stof en plaatste naambordjes, stille getuigen van een stukje cultureel erfgoed en streekidentiteit!

 

De Bimmen, Witherenpad, Pad door de Rekken, Ossenrekweg, Haardbergweg, Strijland, Demerdijk Zuid, … namen die uitnodigen om hen verder taalkundig te ontleden!

 

dd.jpg

10:03 Gepost door Silvia Dubois in Natuur, Ontspanning | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook

08-10-13

Knoteiken

Knoteiken behoren tot één van de landschappelijke en ecologische kenmerken die de landbouwgebieden in de streek aan de benedenloop van de Zwarte Beek in een ver verleden typeerden. Knotbomen kennen we allemaal. Knoteiken blijken echter iets minder gekend, waarschijnlijk vermits je ze niet overal terug vindt. Hier behoorden ze echter lange tijd tot de landbouwcultuur. Doorheen de jaren werden vele knoteiken helaas verwaarloosd en vergeten.

De kleine landschapselementen verloren door een ver doorgedreven mechanisatie hun functie en daarmee ook hun bestaansreden. Heel wat knoteiken, hagen en houtkanten werden gerooid. Kleine percelen werden samengevoegd tot één groot, ruilverkavelingen, uitbreiding van woonkernen en industrie, ... heel wat oorzaken lagen aan de basis van het verdwijnen van de knoteik. Heel erg jammer, ze getuigen immers van het traditionele landgebruik van vroeger.

De knoteik heeft een rijk verleden en het knotten had heel wat voordelen. De belangrijkste reden van het knotten was de houtopbrengst. Vooral de hardheid maakte de eik als knotboom erg populair; als stookhout voor de broodbakovens, als grondstof om gereedschappen te vervaardigen, als geriefhout, enz ... .

Vandaag vervult de knoteik in ons overwegend cultuurlandschap een belangrijke ecologische en landschappelijke waarde. De vaak lineaire verbanden zorgen voor migratie van fauna en flora. Vele knotbomen zijn hol en vormen een ideale schuilplaats voor tal van kleine dieren en planten. De kleine landschapselementen zijn voor het goed functioneren van de natuur onmisbaar. Talrijke vogels, uilen, spechten, insecten, meikevers, padden, mossen, varens, paddenstoelen, ... ze hebben ze allen broodnodig!

knot1.jpg

knot3.jpg

15:08 Gepost door Silvia Dubois in Bomen, ecologie, Natuur | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook