15-12-16

Buiten gebeurt het !

Waar vind je natuur tussen beton en de lege bierblikjes? Neem je af en toe het heft in handen en breng je zelf wat natuur op het canvas?

Het bloggen ben ik wat ontgroeid. Gebrek aan tijd in combinatie met de zin om alsmaar achter het scherm te kruipen in dit digitale tijdperk? Of lonken andere uitdagingen? 

 

Facebook

 

 

09-02-15

Het bosje aan de zandvlakte van de Lommelse Sahara

Menselijke ingrepen kneden ons veelzijdige landschap waardoor  een heel  nieuwe wereld wordt gecreëerd.  Na een heerlijke wandeling langs de waterlijn van de centrale blauwe oase te midden van deze miniatuurwoestijn, doorkruisten we het naaldbos.  In deze tijd van het jaar voelde het bijzonder bevreemdend aan. Geen ravottende kinderen, echter enkel een leeg en verlaten speelbosje. Het leek wel of we op de één of andere filmset waren terechtgekomen. 

hut, beckers, speelbos, lommel

 

templar3.jpg

 

 

13:33 Gepost door Silvia Dubois in Landschap, Levenswandel | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook

30-11-14

Het Vinne

Wandelen over knuppelpaden, die rakelings over het water slingeren en luisteren naar het gekwetter van een troep spreeuwen. Tijdens een wandeling rond het meer word je ondergedompeld in verschillende habitats.  Het lijkt wel of de tijd hier is blijven stil staan. Een blik op het verleden onthult echter iets wat we misschien niet meteen hadden verwacht ...

vinne, vinnemeer

Het Vinne heeft een lange geschiedenis achter de rug. Door een samenspel van klimaat, weersomstandigheden en bodemgesteldheid werd  op het einde van het Weichseliaan een komvormige laagte uitgeschuurd in het Vinne. Er vormde zich een moeras waarin zich vanaf het preboreaal een turflaag afzette vanuit  de Vinbeek. Een circa 100 ha groot meer vormde het verzamelpunt  van neerslagwater, grondwater en oppervlaktewater.

Tijdens de middeleeuwen transformeerde het meer tot een turfkuil, waarbij inkomsten werden gegenereerd uit turfwinning.  Toen het gebied in 1841 eigendom van de familie Goossens en daarna van de commissaris Dhr. Henri de Pitteurs werd, onderging het meer een ware transformatie; de Vinnebeek  en de Sint-Odolphusbeek werden in een ringgracht rondom het gebied gelegd en het meer moest plaatsmaken voor een nieuwe bestemming. Na drie jaar droogpompen was ongeveer 100 ha volledig drooggelegd zodat akkerbouw en veeteelt mogelijk werden.

In 1930 kocht de Union Allumetière het Vinne, waarna een nieuwe metamorfose van start ging. De meerbodem werd beplant met canadapopulieren voor de productie van lucifers. Omstreeks 1949 ging men van start met het aanplanten.

In 1974 koopt de provincie Vlaams Brabant het gebied. Door een aantal ingrijpende maatregelen die de natuurontwikkeling stimuleerden werd  gesleuteld aan  de natuurwaarde van het gebied. Eén van de belangrijkste doelstellingen, was een natuurlijke waterhuishouding. Na meer dan  150 jaar overtollig water uit het meer weg  te pompen, werden de pompen stilgelegd zodat  de vinnelaagte zich opnieuw kon vullen met regen-  en grondwater. Dit betekende voor het Vinne dat  er opnieuw een open waterplas werd  gevormd, welke weliswaar nog steeds in verbinding staat met de pompen, vermits deze het gewenste waterniveau op peil houden.

het vinne, vinnemeer

16-11-14

In beweging

Een man kwam aangereden om een wandeling met zijn moeder te maken. Ze was niet meer goed te been. Terwijl hij de rolstoel uitlaadde, sprak hij ons spontaan aan en vertelde dat er prachtige paddenstoelen te vinden waren in de Kwarekken. Dan moesten we wel het pad verlaten, iets wat er voor hem vandaag niet in zat.

Wat maakt wandelen langs het water zo aantrekkelijk?  We doen het massaal en graag. Is het de onbereikbaarheid van het stromende water of is het omdat onze verbeelding geprikkeld wordt? Zien illusies, die ons met de stroom meesleuren richting werelden die tegelijk echt en onecht lijken, hier het daglicht?

We zien de Nete, liggend in het landschap. Ze heeft geen haast. Ze strijkt langs groen dat zachtjes meedeint. Dansend en zwevend gaat ze haar gang en laat ze haar sporen achter. Rust gunt ze zichzelf zelden. Beneden is het donker. Door haar eigen kracht wordt ze willoos verder gestuwd en meandert ze zorgeloos verder.

Ook ons neemt ze mee. Ze ordent onze gedachten en brengt rust. De Nete is vrouwelijk, dat leert niet enkel haar genus ons, dat zie je ook, aan haar zachte rondingen.  

 

nete.jpg

08:11 Gepost door Silvia Dubois in Landschap, Levenswandel, Ontspanning | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook

06-11-14

dwalen in het duister

Terwijl ik naar de wolken kijk en de grillige wind voel, maak ik me de bedenking dat ik balanceer op de rand van de schemerzone, ergens tussen oneindig en de grens waar de horizon halt schijnt te houden. Elke plekje heeft haar eigen, unieke verhaal. Het landschap en de eigenheid van een gebied zijn levende, oneindige bronnen van energie en bezieling. De bomen wuiven zachtjes fluisterend naar de wind.De wolken zijn in beweging en vormen op dit ogenblik een kil en grauw decor. Ze houden de sterren, kleur en zon voor me verborgen.

Ik wandel verder en laat me door mijn zintuigen leiden. In mijn hoofd is het rumoerig.  De prachtige structuren roepen enkele beelden op die we te pas en te onpas zien verschijnen.  Uitgestrekte, idyllische landschappen worden voortduren economisch gebruikt in allerhande reclameboodschappen. Een blinkende wagen glijdt zachtjes ogend over desolate, kronkelende paden. Door het lelijke vervuilend stukje blik te omringen met een flinke dosis natuurpracht, slaagt men er blijkbaar toch in om de verkoopscijfers de hoogte in te jagen.

Hieruit kunnen we concluderen dat in elk van ons een oerverlangen schuilt, een diepe drang naar de puurheid van de natuur. Vind je het dan vreemd dat ik niet kan snappen hoe er de afgelopen decennia met natuur omgegaan werd? Hoe kan een landschap zo versnipperd raken, dat elke vorm van samenhang haast verloren lijkt?

 

aards effect.jpg

landschap, ons meest kwetsbaar kapitaal

 

15:55 Gepost door Silvia Dubois in Landschap, Levenswandel, Natuur | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook

07-05-14

Project PIT – kunst in open ruimte

Landschapskunst is hot. In Borgloon en Heers kaderen reusachtige kunstwerken het landschap in. Haspengouw, een rijk erfgoed dat heel wat meer in petto heeft dan bloesems. Wij gingen vast op verkenningen en werden meermaals verrast.

Het doorkijkkerkje ‘reading between the lines’ liet zich niet gemakkelijk fotograferen en komt op het scherm niet echt tot zijn recht. Toch wil ik het hier bewaren. Twijfelgrens benaderden we langs de juiste kant. Passanten die ons tegemoet wandelden, moesten ietsjes langer wachten eer hun twijfel voor zekerheid geruild kon worden. Over het algemeen werden we op de verschillende locaties vooral bijzonder stil. 

Wie houdt van wandelen of fietsen over pittoreske paadjes,  zacht glooiende hellingen, boomgaarden, poelen, prachtige vergezichten en van kunst, die kan hier zijn hartje ophalen. De kunstwerken nodigen uit om op een ander manier naar de ruimte te kijken. Ze laten je stil staan en ze lopen verder, zowel in tijd en ruimte.

between the lines

twijfelgrens

maditatie

SubDivo.JPG

 

07:09 Gepost door Silvia Dubois in Kunst, Landschap, Ontspanning | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook

20-02-14

Landschap in beweging

Het landschap; een intiem, donker of romantisch decor? Beelden van bossen, valleien, hoge bergvlakten, en natuurgebieden verschijnen spontaan op mijn netvlies. Net als sneeuwvlokken, regen en zon.

Februari, misschien wel de somberste maand van het jaar. Ook al wintert het dit jaar niet echt, de wereld om ons heen blijft er wat triest en desolaat uitzien. De zonnestralen van de laagstaande winterzon schijnen door de kale takken en zorgen voor langgerekte schaduw. De bomen wuiven zachtjes fluisterend naar de wind, hun bast is in alle glorie zichtbaar en tijdens deze grauwe maand op zijn mooist. Afgerijpt hout vertoont de mooiste structuren en allerlei korstmossen tonen hun doorleefd karakter.

Het leven buiten verlangt naar de lente. Zelf geniet ik van details en van de stilte die de laatste winterdagen vaak met zich mee brengen. Buiten zijn - het traag en werkelijk beleven van de ongedwongen schoonheid - maakt gelukkig. Vooral ’s morgens, wanneer de dag langzaam ontwaakt, als de ochtendzon het landschap met een zacht licht omfloerst. Maar ook tijdens de beweeglijkheid van de dag, zelfs te midden van een stortbui waarbij smalle watersporen zich brutaal aftekenen.

Wanneer ik vandaag over het landschap nadenk, is het liefde op zijn grimmigst. Landschap is een blik op oneindig, tot waar de horizon halt houdt en weer terug. Een schemerzone, veel ruimer dan enkel natuur en de natuurlijk ogende panorama’s. Verder dan pittoreske kleine dorpjes en donkere steden met hun harde, stenige massa.

 

Hoe er met ons landschap omgegaan wordt, baart me echter steeds grotere zorgen. Op de buis en in media wordt het feit dat we onze planeet aan het vergiftigen zijn gelukkig al wat vaker aangekaart. Voor velen is het een beetje de ver van hun bed show. Anderen willen het dan weer niet snappen of geloven. Net als een struisvogel, steken ze liever de kop in het zand. En wat met diegenen die in de mogelijkheid zijn om écht wat te veranderen, zowel op korte als op langere termijn? Als je het mij vraagt is het hoog tijd om op te staan ...

 

P1070638.JPG

 

09:18 Gepost door Silvia Dubois in Landschap, Natuur | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook

11-12-13

Getuigen uit een ver verleden

De Willekensberg, Klitsberg, Hooilandse berg (foto), Venusberg, … ; getuigenheuvels welke letterlijk van een ver verleden getuigen. Geologische processen in het Tertiair (65 tot 2,5 miljoen jaar geleden) lagen aan de basis van hun ontstaan.  Na het droogvallen van de zee werden de structuren van de vroegere zeebodem hoe langer hoe meer in reliëf omgezet. Kenmerken zijn de parallel lopende heuvelruggen. Het proces kan je een beetje vergelijken met een afzettingsproces zoals dit zich vandaag aan onze Belgische kust afspeelt wanneer zandbanken zich vormen. Nu de bomen wat kaler zijn, zie je hun prachtige contouren.

hooilandse.jpg

De avonden zijn kort en daglicht is schaars. Wat niet wil zeggen dat we ons binnenshuis blijven verschuilen!

Op de venusberg schonk de ondergaande winterzon ons een prachtig kleurenpallet en een heerlijke stilte. De schrale akkers lagen er een beetje verlaten bij en de vogels, die bleken al slapen.

8december13 (1).jpg

13:14 Gepost door Silvia Dubois in Landschap, Levenswandel | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook