30-11-14

Het Vinne

Wandelen over knuppelpaden, die rakelings over het water slingeren en luisteren naar het gekwetter van een troep spreeuwen. Tijdens een wandeling rond het meer word je ondergedompeld in verschillende habitats.  Het lijkt wel of de tijd hier is blijven stil staan. Een blik op het verleden onthult echter iets wat we misschien niet meteen hadden verwacht ...

vinne, vinnemeer

Het Vinne heeft een lange geschiedenis achter de rug. Door een samenspel van klimaat, weersomstandigheden en bodemgesteldheid werd  op het einde van het Weichseliaan een komvormige laagte uitgeschuurd in het Vinne. Er vormde zich een moeras waarin zich vanaf het preboreaal een turflaag afzette vanuit  de Vinbeek. Een circa 100 ha groot meer vormde het verzamelpunt  van neerslagwater, grondwater en oppervlaktewater.

Tijdens de middeleeuwen transformeerde het meer tot een turfkuil, waarbij inkomsten werden gegenereerd uit turfwinning.  Toen het gebied in 1841 eigendom van de familie Goossens en daarna van de commissaris Dhr. Henri de Pitteurs werd, onderging het meer een ware transformatie; de Vinnebeek  en de Sint-Odolphusbeek werden in een ringgracht rondom het gebied gelegd en het meer moest plaatsmaken voor een nieuwe bestemming. Na drie jaar droogpompen was ongeveer 100 ha volledig drooggelegd zodat akkerbouw en veeteelt mogelijk werden.

In 1930 kocht de Union Allumetière het Vinne, waarna een nieuwe metamorfose van start ging. De meerbodem werd beplant met canadapopulieren voor de productie van lucifers. Omstreeks 1949 ging men van start met het aanplanten.

In 1974 koopt de provincie Vlaams Brabant het gebied. Door een aantal ingrijpende maatregelen die de natuurontwikkeling stimuleerden werd  gesleuteld aan  de natuurwaarde van het gebied. Eén van de belangrijkste doelstellingen, was een natuurlijke waterhuishouding. Na meer dan  150 jaar overtollig water uit het meer weg  te pompen, werden de pompen stilgelegd zodat  de vinnelaagte zich opnieuw kon vullen met regen-  en grondwater. Dit betekende voor het Vinne dat  er opnieuw een open waterplas werd  gevormd, welke weliswaar nog steeds in verbinding staat met de pompen, vermits deze het gewenste waterniveau op peil houden.

het vinne, vinnemeer

16-11-14

In beweging

Een man kwam aangereden om een wandeling met zijn moeder te maken. Ze was niet meer goed te been. Terwijl hij de rolstoel uitlaadde, sprak hij ons spontaan aan en vertelde dat er prachtige paddenstoelen te vinden waren in de Kwarekken. Dan moesten we wel het pad verlaten, iets wat er voor hem vandaag niet in zat.

Wat maakt wandelen langs het water zo aantrekkelijk?  We doen het massaal en graag. Is het de onbereikbaarheid van het stromende water of is het omdat onze verbeelding geprikkeld wordt? Zien illusies, die ons met de stroom meesleuren richting werelden die tegelijk echt en onecht lijken, hier het daglicht?

We zien de Nete, liggend in het landschap. Ze heeft geen haast. Ze strijkt langs groen dat zachtjes meedeint. Dansend en zwevend gaat ze haar gang en laat ze haar sporen achter. Rust gunt ze zichzelf zelden. Beneden is het donker. Door haar eigen kracht wordt ze willoos verder gestuwd en meandert ze zorgeloos verder.

Ook ons neemt ze mee. Ze ordent onze gedachten en brengt rust. De Nete is vrouwelijk, dat leert niet enkel haar genus ons, dat zie je ook, aan haar zachte rondingen.  

 

nete.jpg

08:11 Gepost door Silvia Dubois in Landschap, Levenswandel, Ontspanning | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook

06-11-14

dwalen in het duister

Terwijl ik naar de wolken kijk en de grillige wind voel, maak ik me de bedenking dat ik balanceer op de rand van de schemerzone, ergens tussen oneindig en de grens waar de horizon halt schijnt te houden. Elke plekje heeft haar eigen, unieke verhaal. Het landschap en de eigenheid van een gebied zijn levende, oneindige bronnen van energie en bezieling. De bomen wuiven zachtjes fluisterend naar de wind.De wolken zijn in beweging en vormen op dit ogenblik een kil en grauw decor. Ze houden de sterren, kleur en zon voor me verborgen.

Ik wandel verder en laat me door mijn zintuigen leiden. In mijn hoofd is het rumoerig.  De prachtige structuren roepen enkele beelden op die we te pas en te onpas zien verschijnen.  Uitgestrekte, idyllische landschappen worden voortduren economisch gebruikt in allerhande reclameboodschappen. Een blinkende wagen glijdt zachtjes ogend over desolate, kronkelende paden. Door het lelijke vervuilend stukje blik te omringen met een flinke dosis natuurpracht, slaagt men er blijkbaar toch in om de verkoopscijfers de hoogte in te jagen.

Hieruit kunnen we concluderen dat in elk van ons een oerverlangen schuilt, een diepe drang naar de puurheid van de natuur. Vind je het dan vreemd dat ik niet kan snappen hoe er de afgelopen decennia met natuur omgegaan werd? Hoe kan een landschap zo versnipperd raken, dat elke vorm van samenhang haast verloren lijkt?

 

aards effect.jpg

landschap, ons meest kwetsbaar kapitaal

 

15:55 Gepost door Silvia Dubois in Landschap, Levenswandel, Natuur | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook