23-09-13

Place de l'Europe, Luxemburg

Afgelopen weekend stond een city-trip richting Luxemburg op het programma. Het bleek een schot in de roos, we vielen van de ene verbazing in de andere. De eerste dag wandelden we 28 km; op en neer, op en neer, op en neer, en zo ging het een heel eindje door. Dat we zoveel hoogteverschillen te trotseren kregen, daar waren we niet op voorbereid. Toen we om 23.15 uur ons hotel bereikten, waren we opgelucht dat we ons eindelijk op het immense bed konden laten vallen.

Onze kamer keek uit op ‘La Place de l'Europe’, een groot publiek plein dat in 1996 werd ontworpen door Ricardo Bofill(Barcelona, 1939). Deze Spaanse architect oogstte doorheen de jaren zowel roem als minachting, vooral omwille van de samenvoegingen van klassieke en moderne bouwtechnieken in tal van zijn projecten.

De driehoekige vorm van La place de l’Europe zou gebaseerd zijn op de "matrix" van de historische nederzetting ten tijde van de eerste Europese instellingen in Luxemburg. Het plein, dat in wezen een groot dak betreft (het ligt boven een parkeergarage en een grote tunnel), heeft een echt stedelijk karakter. De platanen werden volgens patroon geplant. De soortenkeuze is beperkt, doch lijkt evident, temeer omdat platanen zich uitstekend verlenen voor dergelijke toepassing.

Het werk van Ricardo Bofillis heel herkenbaar. Toen ik het plein zag, legde ik meteen de link met wat ik laatst in Barcelona zag. Zelf ben ik niet meteen een grote fan van de vaak uit proportie getrokken ruimten. Anderzijds laten ze me ook niet altijd koud. Sommige pleinen stralen echt iets onwezenlijks uit, waarbij je, wanneer je doorheen de ruimte wandelt, vaak wordt overvallen door een ietwat bevreemdend gevoel. Het feit dat weinig mensen geneigd zijn om lang op dergelijke plekken te vertoeven, illustreert dat ze vaak een beetje mensenmaat missen wat misschien wel in de lijn van de bedoeling van deze architect zal liggen?

place de leurope.png

place europe.jpg

 

13:09 Gepost door Silvia Dubois in Levenswandel, ontwerp, Steden en pleinen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook

Commentaren

Ja.. wie weet? Ik heb echter soms weleens het idee, dat men maar doet wat een mooi plaatje oplevert op de tekentafel.. en dat er niet zo heel erg gedacht wordt aan hoe het straks zal zijn, als mensen er rond zullen lopen. (of niet dus hehe) Van die grote grijze ontwerpkundig verantwoorde pleinen zie je hier in Rotterdam ook steeds vaker verschijnen.. en vaak genoeg zijn die akelig leeg.
Groetjesss!

Gepost door: mizzD | 23-09-13

Reageren op dit commentaar

Silvia, bedankt voor de intresse in mijn blog!Als ik naar uw blog kijk Silvia zou uw blog heel intersant kunnen zijn.maar ik denk dat je van sommige fotos niet juist weet hoe je ze kan plaatsen of vergroten,ik wil je daar mee helpen als je dat wil? Groetjes Guido alias natuurmanjak

Gepost door: natuurmanjak | 25-09-13

Reageren op dit commentaar

@natuurmanjak, toen ik een tijdje geleden een lezing bijwoonde, zag ik plots één van mijn foto's op het projectiescherm verschijnen. Achteraf kregen de aanwezigen ook een uitprint van de presentatie mee, zonder dat er ergens melding gemaakt werd dat het een foto betrof die van mijn blog werd geplukt. Sinds die dag comprimeer ik mijn foto's, wat ze minder interessant maakt om ze zomaar even in een powerpoint te gebruiken. Het betrof de foto met Phlomis: http://tuinontwerp.skynetblogs.be/archive/2011/09/17/prairiebeplanting-en-machobeplanting.html

Gepost door: silvia | 26-09-13

Reageren op dit commentaar

Zo'n pleinen ogen niet gezellig en dat kan toch echt niet de bedoeling zijn.

Gepost door: magda | 02-10-13

Reageren op dit commentaar

het is iets wat wel vaker voorkomt, wanneer architecten ook de buitenruimte mee ontwerpen.
Immense proporties krijg je dan, die esthetisch helemaal in het plaatje kloppen, maar waar de mensenmaat eigenlijk een beetje op de achtergrond verdween ...

Gepost door: silvia | 03-10-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.