30-11-14

Het Vinne

Wandelen over knuppelpaden, die rakelings over het water slingeren en luisteren naar het gekwetter van een troep spreeuwen. Tijdens een wandeling rond het meer word je ondergedompeld in verschillende habitats.  Het lijkt wel of de tijd hier is blijven stil staan. Een blik op het verleden onthult echter iets wat we misschien niet meteen hadden verwacht ...

vinne, vinnemeer

Het Vinne heeft een lange geschiedenis achter de rug. Door een samenspel van klimaat, weersomstandigheden en bodemgesteldheid werd  op het einde van het Weichseliaan een komvormige laagte uitgeschuurd in het Vinne. Er vormde zich een moeras waarin zich vanaf het preboreaal een turflaag afzette vanuit  de Vinbeek. Een circa 100 ha groot meer vormde het verzamelpunt  van neerslagwater, grondwater en oppervlaktewater.

Tijdens de middeleeuwen transformeerde het meer tot een turfkuil, waarbij inkomsten werden gegenereerd uit turfwinning.  Toen het gebied in 1841 eigendom van de familie Goossens en daarna van de commissaris Dhr. Henri de Pitteurs werd, onderging het meer een ware transformatie; de Vinnebeek  en de Sint-Odolphusbeek werden in een ringgracht rondom het gebied gelegd en het meer moest plaatsmaken voor een nieuwe bestemming. Na drie jaar droogpompen was ongeveer 100 ha volledig drooggelegd zodat akkerbouw en veeteelt mogelijk werden.

In 1930 kocht de Union Allumetière het Vinne, waarna een nieuwe metamorfose van start ging. De meerbodem werd beplant met canadapopulieren voor de productie van lucifers. Omstreeks 1949 ging men van start met het aanplanten.

In 1974 koopt de provincie Vlaams Brabant het gebied. Door een aantal ingrijpende maatregelen die de natuurontwikkeling stimuleerden werd  gesleuteld aan  de natuurwaarde van het gebied. Eén van de belangrijkste doelstellingen, was een natuurlijke waterhuishouding. Na meer dan  150 jaar overtollig water uit het meer weg  te pompen, werden de pompen stilgelegd zodat  de vinnelaagte zich opnieuw kon vullen met regen-  en grondwater. Dit betekende voor het Vinne dat  er opnieuw een open waterplas werd  gevormd, welke weliswaar nog steeds in verbinding staat met de pompen, vermits deze het gewenste waterniveau op peil houden.

het vinne, vinnemeer

16-11-14

In beweging

Een man kwam aangereden om een wandeling met zijn moeder te maken. Ze was niet meer goed te been. Terwijl hij de rolstoel uitlaadde, sprak hij ons spontaan aan en vertelde dat er prachtige paddenstoelen te vinden waren in de Kwarekken. Dan moesten we wel het pad verlaten, iets wat er voor hem vandaag niet in zat.

Wat maakt wandelen langs het water zo aantrekkelijk?  We doen het massaal en graag. Is het de onbereikbaarheid van het stromende water of is het omdat onze verbeelding geprikkeld wordt? Zien illusies, die ons met de stroom meesleuren richting werelden die tegelijk echt en onecht lijken, hier het daglicht?

We zien de Nete, liggend in het landschap. Ze heeft geen haast. Ze strijkt langs groen dat zachtjes meedeint. Dansend en zwevend gaat ze haar gang en laat ze haar sporen achter. Rust gunt ze zichzelf zelden. Beneden is het donker. Door haar eigen kracht wordt ze willoos verder gestuwd en meandert ze zorgeloos verder.

Ook ons neemt ze mee. Ze ordent onze gedachten en brengt rust. De Nete is vrouwelijk, dat leert niet enkel haar genus ons, dat zie je ook, aan haar zachte rondingen.  

 

nete.jpg

08:11 Gepost door Silvia Dubois in Landschap, Levenswandel, Ontspanning | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook

06-11-14

dwalen in het duister

Terwijl ik naar de wolken kijk en de grillige wind voel, maak ik me de bedenking dat ik balanceer op de rand van de schemerzone, ergens tussen oneindig en de grens waar de horizon halt schijnt te houden. Elke plekje heeft haar eigen, unieke verhaal. Het landschap en de eigenheid van een gebied zijn levende, oneindige bronnen van energie en bezieling. De bomen wuiven zachtjes fluisterend naar de wind.De wolken zijn in beweging en vormen op dit ogenblik een kil en grauw decor. Ze houden de sterren, kleur en zon voor me verborgen.

Ik wandel verder en laat me door mijn zintuigen leiden. In mijn hoofd is het rumoerig.  De prachtige structuren roepen enkele beelden op die we te pas en te onpas zien verschijnen.  Uitgestrekte, idyllische landschappen worden voortduren economisch gebruikt in allerhande reclameboodschappen. Een blinkende wagen glijdt zachtjes ogend over desolate, kronkelende paden. Door het lelijke vervuilend stukje blik te omringen met een flinke dosis natuurpracht, slaagt men er blijkbaar toch in om de verkoopscijfers de hoogte in te jagen.

Hieruit kunnen we concluderen dat in elk van ons een oerverlangen schuilt, een diepe drang naar de puurheid van de natuur. Vind je het dan vreemd dat ik niet kan snappen hoe er de afgelopen decennia met natuur omgegaan werd? Hoe kan een landschap zo versnipperd raken, dat elke vorm van samenhang haast verloren lijkt?

 

aards effect.jpg

landschap, ons meest kwetsbaar kapitaal

 

15:55 Gepost door Silvia Dubois in Landschap, Levenswandel, Natuur | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook

18-10-14

Kiku Matsuri

de Japanse Tuin nestelt zich in warme herfsttinten tijdens Kiku Matsuri, het jaarlijks festival waarbij chrysanten in hun meest wonderlijke vormen getoond worden. De Hasseltse bloemenkunstenaar Philippe Bas gaf zijn creativiteit de vrije loop en maakte van de Japanse tuin een veelkleurig, sprookjesachtig decor.

De unieke chrysantenpresentatie plaatst de in Japan erg gewaardeerde bloem in een ander vizier, dan het beeld van de potchrysant, waar wij spontaan aan denken wanneer we het woord ‘chrysant’ horen. Oosterlingen zien in de chrysant gelijkenis met de levenbrengende zon en beschouwen haar als symbool voor een lang en gelukkig leven.

chrysantenfest.jpg

chrysantenfest2.jpg

chrysantenwolk2.jpg

chrysantenfest4.jpg

chrysantenfest3.jpg

 

 

19:26 Gepost door Silvia Dubois in Flora, Ontspanning | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook

01-08-14

Vlinder mee!

Als kleine meid bracht ik heel wat tijd buiten door. We voetbalden op straat, speelden ‘pottekestamp’ en dikke Berta. Het bos bleek de plek bij uitstek om kampen te bouwen en het glooiend weiland verleende zich als 4-seizoens speelplek. Tijdens de winter fantastisch om te sleeën en gedurende de warme zomermaanden een heerlijk oord waar we volledig konden verdwijnen.

Wanneer we met ons dekentje het weiland in trokken, luisterden we zorgeloos naar vogels en kikkers. We liepen doorheen het weiland talrijke fladderende vlinders achterna. Wist ik veel dat een aantal van deze vlindersoorten zouden verdwijnen. Wist ik veel dat de natuur om ons heen niet altijd dezelfde zou blijven.

Atalanta.jpg

In onze straat maait de stad met regelmaat de grasstroken die zich voor de woonpercelen bevinden. Waarom toch, vraag ik me de hele tijd af? Waarom moet alles er zo gemillimeterd bij liggen? Waarom mogen kleine mini stukjes groen zich niet een beetje meer spontaan ontwikkelen?

Nostalgisch vertellen we honderduit over onze jeugdherinneringen. Waarschijnlijk een teken dat we  oud aan het worden zijn. Laat ons in dat geval maar hopen dat we heel erg oud mogen worden ... ! Ondertussen dragen we zorg voor onze vrolijk fladderende vriendjes. Naast tal van waardplanten, komen ze elke dag op de overvloed aan nectar in ons tuintje af.

Dit weekend is het vlinderweekend. Je kan natuurpunt helpen om zoveel mogelijk gegevens te verzamelen door een half uurtje, het maximale aantal van dezelfde soort dat je op één moment ziet, te tellen.  Tuinen gaan een steeds grotere rol spelen in onze steden. In onze straat spot je op straat geen vlinders. Het weiland uit mijn jeugd is ondertussen reeds lang uit beeld verdwenen.

tuinvlinderpagina.jpg

http://www.vlindermee.be/

18:45 Gepost door Silvia Dubois in Fauna, Natuur | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook

18-07-14

Was ik maar een vlinder

dan vloog ik naar de hemel en weer terug !

De border welke we vorig jaar hebben aangelegd doet het bijzonder goed. De vrolijk makende echinacea purpurea ontpopten zich als reuzen. Ze zijn zo onwezenlijk en buitenproportioneel groot, dat ze zelfs onze zoon zijn nieuwsgierigheid aanwakkerden. Tijdens het avondeten vroeg hij me wat die 'bollen' waren. Enkele seconden gingen voorbij, eer ik begreep wat hij nu juist bedoelde. 

Het hoeft geen betoog dat de vlinders in onze omgeving bijzonder blij zijn met deze oase. Van bloem tot bloem, dartelen ze joviaal.

citroenvlinder.jpg

Citroenvlinder

landkaartje.jpg

landkaartje

sprinkhanen.jpg

enkele speelvogels tussen de blaadjes van de anaphalis

P1080787.JPG

 

06:49 Gepost door Silvia Dubois in Fauna, Flora, Tuin | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook

14-07-14

Romeins Maastricht

Wat doe je op een druilerige zondag middag? Wat winkelen in Maastricht en tussen de buien heen  wandelen over de oude stadsmuren van Maastricht, dat leek ons wel wat!

We waren aangenaam verrast toen we de pracht ontdekten en de historiek op snoven. Langs kleine kanaaltjes stromend water wandelden we over en langs muurtjes en imposante stenen constructies.

In het winkelcentrum brachten we ook een bezoekje aan ‘van kluis tot kookhuis’. Een winkel, welke gevestigd werd in een oude spaarbank. In de ruimte waar ooit de meest waardevolle voorwerpen bewaard werden, worden vandaag de koopjes uitgestald. Een bizar contrast, vooral omdat de ruimte volledig intact bleef, je moet doorheen een brede gepantserde deur en tralies om de ruimte te betreden. Aan de kluisjes hangen de originele sleutels. Het leek wel of we midden in een sprookje terecht waren gekomen...

 

Maastricht3.jpg

 

Maastricht4.jpg

 

kluistotkookhuis4.jpg

 

kluistotkookhuis3.jpg

 

 

 

10:35 Gepost door Silvia Dubois in architectuur, Ontspanning, Steden en pleinen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

07-05-14

Project PIT – kunst in open ruimte

Landschapskunst is hot. In Borgloon en Heers kaderen reusachtige kunstwerken het landschap in. Haspengouw, een rijk erfgoed dat heel wat meer in petto heeft dan bloesems. Wij gingen vast op verkenningen en werden meermaals verrast.

Het doorkijkkerkje ‘reading between the lines’ liet zich niet gemakkelijk fotograferen en komt op het scherm niet echt tot zijn recht. Toch wil ik het hier bewaren. Twijfelgrens benaderden we langs de juiste kant. Passanten die ons tegemoet wandelden, moesten ietsjes langer wachten eer hun twijfel voor zekerheid geruild kon worden. Over het algemeen werden we op de verschillende locaties vooral bijzonder stil. 

Wie houdt van wandelen of fietsen over pittoreske paadjes,  zacht glooiende hellingen, boomgaarden, poelen, prachtige vergezichten en van kunst, die kan hier zijn hartje ophalen. De kunstwerken nodigen uit om op een ander manier naar de ruimte te kijken. Ze laten je stil staan en ze lopen verder, zowel in tijd en ruimte.

between the lines

twijfelgrens

maditatie

SubDivo.JPG

 

07:09 Gepost door Silvia Dubois in Kunst, Landschap, Ontspanning | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook

15-04-14

Natuurtuin te Diest

Tussen stad en Webbekoms Broek, werd in het provinciedomein de Halve maan te Diest een natuurtuin aangelegd, een plekje waar de natuur spontaan mag en kan evolueren. 

Je treft er als het ware een mini-Hagelandje met kleine poeltjes, miniatuur holle wegen, hooilandjes en een boomgaard. Meer info: www.arshorti.be

Wie rust en natuurschoon zoekt, kan vervolgens zijn hartje ophalen en heerlijk dwalen over de bloemrijke en moerassige delen van het Webbekoms Broek. Een 240 hectare groot domein van rietvelden, hooi-en graslanden, poelen, rietkragen en populieren; een waar paradijs voor insecten, water- en moerasvogels, prachtige fladderende vlinders, waterjuffers, … . En het beheer, dat gebeurt in hoofdzaak door een kleine kudde Soay-schapen.

 

o-matic.jpg

o-matic2.jpg

08:37 Gepost door Silvia Dubois in ecologie, Fauna, Flora, Natuur | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook

08-04-14

Van het land naar de klant

Het appelseizoen in ons landje loopt gestaag ten einde. Boeren zijn hard aan het werken, want vanaf augustus bieden nieuwe oogsten zich wederom aan! Dit impliceert natuurlijk niet dat we geen appels meer kunnen eten, gedurende de zomermaanden blijven bewaarappelen immers beschikbaar op de markt. En niet enkel bewaarappels; de afgelopen 20 jaar verachtvoudigde de uitwisseling van groenten en fruit wereldwijd. Iets waar ik toch wel wat vraagtekens bij plaats...
Hoewel heel wat mensen claimen dat ze met het milieu begaan zijn, valt mij vooral op dat bijzonder weinig mensen echt stil staan bij seizoensgebonden producten en nog minder bij producten van eigen bodem.

Tijdens een bezoekje aan de plaatselijke supermarkt, merk ik dat de meerderheid als wildemannen door de gangen racen en maar wat in hun karren gooien, zonder oog te hebben voor de praktijken die zich voor onze neus afspelen.

Een blik op de verpakking toont immers dat een grote meerderheid van het fruit onze rekken bereikt via import. Erger vind ik, dat het fruit, dat evengoed in België kan worden geproduceerd, van ver komt. Zo trof ik vooral appels uit Frankrijk en peren uit Argentinië!? Wat vreemd dat we in onze supermarkten steeds harder moeten zoeken om fruit van eigen bodem te vinden. En dan durf ik nog niet te denken aan al de gevolgen; het zinloze transport, de overvolle wegen, CO2 en natuurlijk de massa’s verpakkingen die rechtstreeks in de prullenmand belanden.

 

P1080004.JPG

Budingen_WL (27).JPG

In Zoutleeuw hebben 28% van alle landbouwers fruitgaarden, waarvan 54% peer en 39% appel.

 

15:35 Gepost door Silvia Dubois in lekkers uit de tuin, Levenswandel | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende